هیچوقت فکر نمیکردم در این وبلاگ از وجود پسرم چیزی بنویسم چیزی که سالها در رویاهایم تصور میکردم حالا فقط 5ماه با من فاصله دارد پسری که به تمام آرزوهای مهم زندگی شخصی ام خط پایان میکشد و خدایی که در این نزدیکی ها مدام صدای مرا میشنود و مرا عاشقتر میکند عاشق معصوم ترین و باارزش ترین و مهربانترین و باهو...

اینجا که مینویسم بیاد تمام روزهایی که خیلی زود گذشت می افتم. آدمها از آینده خبر ندارند،آینده ای که بخدا بسپری و خیالت تخت باشد که او بهتر از تو میداند که چه چیز برایت بهتر است دیشب همسرم بمن بار دیگر

دیر بود اما فهمیدم خدا کنار تمام نگرانی ها و استرس ها و اضطراب ها و ترس هایت نشسته خدا کنار آرزوهایت کنار خواسته هایت کنار امیدهایت لبخند میزند اصلا این خدا کارهایی میکند که هیچ معادله ای نمیتواند ثابت کند خدا کسیست که در آخرین نفس های زندگیت اگر قدرش را ندانسته باشی بد افسوس میخوری زندگی که بمن هدی...

انتظار من تمام شد و من و پسرم در تاریخ 24شهریور 97همدیگر را دیدیم

زندگی چیز جالبیست همه چیز آنطور شد که آرزو کردم هنوزم برایم غیر باور است که پسر عزیزم چهل روزش را تمام کرد و حالا کمی بزرگتر از اون روز اولش شده هرچند من فقط مژه هایش را بخوبی هر روز حس کردم که بلندتر میشوند علاقه که چه بگویم جونم را حاضرم برایش بدهم و عاشقانه دوستش دارم

مطالب قدیمی تر را که میخونم میبینم شد هر آنچه که نوشته بودم من چقدر مینوشتم مدام مدام مدام و خدا هم چقدر میخواند نوشته های منه ناچیز را و جواب میداد خدا را دست کم نگیرید فقط اوست که لبخند میزند همین ....

حالا من یک خانم متاهل و حسابدارم من در یک شرکت بزرگ با خواست خدا مشغول به آموزش رشته دانشگاهیم بصورت اجرایی شدم.هم پا و هم قدم و همراه همسرم.همسرم فرد مهربان و پاکیست و با او بودن این اتفاقات خوب را برایم رقم زد. آسان نبود،کارمندان شرکت کاری بمن یاد نمیدادند و خودم و تنها خودم باید تلاش میکردم.این ق...

با پخش مجدد فیلم یوسف پیامبر از شبکه ی ای فیلم دقت و تمرکز دوباره ی من روی این فیلم بیشتر شد...تنها شخصیت زلیخا مرا مات خودش کرد...با تمام زیبایی و غروری که دارد چقدر خودش را برای یوسف کوچک میکند...هر کاری که از دستش برمی آید برای رسیدن به او میکند...به تنها چیزی که به قطع میتوانستم بهش اعتماد کنم ک

حیف که نمیشود نوشت دیگر....خیلی چیزها را نمیشود گفت...خیلی حس ها را نمیشود نوشت.... + نوشته شده در یکشنبه یازدهم مهر ۱۳۹۵ساعت 0:38&nbsp توسط |

به لطف اینترنت پرسرعت تماس تصویری تا کیلومترها دورتر برقرار میشد. خداروشکر سالم و سلامت برگشت.فقط چند روز دیگر مانده. یک قرار میگذارم باشما نوشته ی بعدی من بعد از اتفاقی که میخواهم بیوفتد،ثبت میشود. و دیگر هیچ چیز هیچ چیز هیچ چیز نمینویسم. پ ن:بعضی اوقات فکر میکنم من لایق این خوبی ها و محبت ها نیستم

همه چیز به خیر و خوشی گذشت. انقدر زود که انگار چند هفته ای از اون روز میگذرد.روز قشنگی بود.همه ی مهمانها با ما عکس گرفتن و تبریک گفتن. دستش را گرفتم.هرروز بیشتر از دیروز دوستش دارم.گاهی خیلی خیلی دوستش دارم. خیالم تخت تخت هست،وقتی او کنارم هست. خدا رو اگر هزار بارم شکر کنم کم گفتم. اصلا من نمیتونم ا

یک هفته ی دیگر مراسم عروسی ما برگزار میشود.تمام کارها فشرده و بسرعت انجام گرفت تا ما جشنمان را در شب دلخواهمون بگیریم. وقتی به عقب نگاه میکنم میبینم که خدایی هست که دو گوش بزرگ برای شنیدن آرزوهای ما دارد،این خدا دستانی به بزرگی بخشیدن هر آنچه که تو بخواهی دارد و این را عمیقا باورش کردم.باور کردم که

انگار زندگی شبیه یک خواب است. من کجا و این خانه کجا...انگار که من خانم این خانه شدم.انگار که همسر دارم.انگار که یک ماه از خانه داری ام میگذرد. وای آرزوهایم چه شد.... آرزوهایم برآورده شد.... آرزویم در خواب عمیق فرو رفته حالا آرزوی دیگری دارم...خدایا کمک کن تا عشقمون پایدار بمونه و تا ابد زندگی خوبی د...

قصه ی زندگی هر آدمی باهم فرق میکند.هر کسی از هر نقطه ای تصمیم جدیدی میگیرد گاهی بعضی آدمها درگیر گذشته برخی حال و دیگری آینده میشوند.من از آن دسته آدمهایی هستم که زیاد به پشت سر نگاه میکنم. به گذشته،ولی حسرت جوانی در حال گذرم را میخورم. خودمانیم 25سال را چگونه گذراندم... همه اش زود گذشت...بسختی