این روزها بشدت بدنبال آخرین آرزوی مهمم هستم

داشتن یک پسر کوچولوی دوست داشتنی که تمام روزهایم را و شبهایم را با او بگذرانم

اصلا بهتر بگویم دنیایم را با او شیرین کنم

یا نه وجودم را به پایش بریزم

یا نه جانم را فدای لحظه های بزرگ شدنش کنم

یا شاید تمام شوم تا او شروع شود...

اصلا آنقدر محبت دارم که میخواهم به یکباره نثارش کنم

آنقدر درونم پر از نیاز داشتن او شده

قول تمام پارک های شهر را هم بهش دادم،قول تمام اسباب بازیا

7ماه تلاش برای آمدنش بی نتیجه ماند اما او می آید

مگر میشود مادرش را منتظر بگذارد!!!

بعید میدانم پسرم اینگونه باشد

او پر هست از مهربانی و محبت

خلاصه که میمیرم برایت پسرم